Summary

Det gamle smelteverket i ein industriby, som nå står tom etter konkurs, skaper debatt om verdien av det stygge og gamle.

Abstract

I ein liten industriby, står det gamle smelteverket som ein påminnelse om det som var. Bygningane, som ein gong var i full drift med arbeid døgnet rundt, står nå stille og skaper splitt i bygda. Mennene som arbeidet der, hadde det som deres liv, men når verket gjekk konkurs, enda ho deres identitet og historie. Stemmer i bygda ønskjer å riva ned det som mange ser på som stygt og unyttig skrap, mens andre ser verdien i det som var. Øivind H. Solheim, forfattaren, utforskar gjennom tekst og bilder det internasjonale og lokale, det vakre og det styggge, og hvordan det gamle smelteverket har formet livene til dem som arbeidet der.

Opinions

Det er ein del av bygda som ønskjer å riva ned det gamle smelteverket fordi dei ser det som stygt og unyttig skrap som tar opp plass.
Andre i byg

Smelteverksprosjektet

Verdien i det stygge

Er det gamle smelteverket verdt noko? Har den gamle fabrikken noko å seia oss?

I ein liten industriby, heilt i enden av ein lang fjord, står restane av det som i nesten hundre år var Smelteverket.

Smelteverket okkuperte det finaste flatlandet i bygda, dominerte staden med store , stygge bygningar, kolossale skorsteinar som spydde ut gassar, støv og røyk.

Mennene på smelteverket gjekk ut av husa sine i grålysinga. Dei hadde ein jobb å passa, ein jobb på smelteverket.

Og dei stod i det, dag etter dag, veke etter veke. Skift etter skift, rundskiftordning, tre skift om dagen, alle dagar, kvardag som helg.

Så var det slutt. Det vart stille. Smelteverket gjekk konkurs. Verket var lagt ned. Alt var slutt.

Tilbake stod bygningane. Mørke, tause bygningar i ein stillare by.

Stemmer begynte å snakka. Irritasjonen fekk stemmer, snakket gjekk, tolmodet minka.

Riv heile skiten. Få det bort, alt saman!

Restane av den gamle smelteverket irriterer, dominerer, tar opp plass.

Det er stygt det er unyttig, det et er berre noko stygt gammalt skrap som ingen vil ha.

Så riv heile skiten. Få det bort alt saman!

Smelteverket. Copyright © Øivind H. Solheim

Massiv metallmage

Grått og svart støv centimeter på centimeter ein broten skinnegang ein haug med residu Vitnar om varmen som ein gong var her i smeltehuset der mennene hadde arbeidet sitt tente til hus og heim

Han var ein mann berre en mann av kjøt og blod Han hadde ei jente som han var glad i Han var berre ein heilt vanleg mann i smelteverket sitt faste grep

Vetle Lars + vetla Kari

Han gjekk rundt her inne i for store støvlar talde timane til skiftet skulle ta slutt Han visste at der heime venta ho berre på han

Spydet i stativet

Spydet i det opne holet Elden brenn raudt Helvetestemperatur helvetes varme Skiftet nærmar seg slutten

Kvilebua

Opp ei trapp inn ei dør Ein halvtime kanskje i ly, i fred tenker på henne Tenker på det heime Varme seng

Har kontroll

Han har kontroll styrer det vesle som er her inne Skiftet i natt og til morgonen renn Han er formann ansvarleg for det vesle som er

Å ha kontroll

Det er det det handlar om Kontroll i natta på skiftet inntil lyset kjem og vi kan skru han av helveteselden i metallbuken der borte

I ring

Skinnegangen rundt i sirkel vaggane glir sakte rundt og rundt Blir fylte med flytande masse lyser raudkvitt i hallen Morgonlyset utanfor — er det lenge til skiftet er slutt?

Nye tider

Den nye maskinen lettar arbeidet skjermar mot varmen Eit vidunder når mannskapet slit Nye tider nye krav Ingen veit kva som kjem

Kva skjedde inne på fabrikken? Korleis var det å leva i denne byen? Korleis var det å ha denne gamle fabrikken som ein viktig del av livet sitt?

Kva er stygt? Kva er pent? Kva er vakkert?

Kva betyr det som vi ser framfor auga våre?

The Value in the Ugly

Is the old factory worth anything? Does the old factory have anything to say to us?

medium.com