Nothing’s ever what it was
An ode to all who live with or care for a loved one with dementia

I no longer find my place, I do not know where I belong. Not in the least in myself, in my garden or my home.
My head gets oversensitive, full of empty, or overfilled. Alone I lose my way, to not find it back again.
Do not ask what I once was, my scatterbrain knows no time. I am sad and sick and looking for what once was but no longer seems.
All I know is that I want you on my side without regrets. So take my hand and kiss my cheek, until my smile makes you laugh again.
Nothing’s ever what it was Eternal loss to me, because All my memories are fading Nothing’s ever what it was … Let me rest against your chest I have only one request I am full oblivion Let me dance against your chest … Remember you are in my heart Now that we are far apart In my days of empty space Know that you are in my heart …

Everything is an illusion, but my life goes on and on. Do not ask me for an answer, for I don’t know how to respond.
Tomorrow is not yesterday, but it is also not today. What I have is strange to me, what I wear no longer fits.
Even though I do not know what is upfront or lies behind. Have my days been long forgotten without a future or in a lost past.
Know I also loved my life, and that you are dear to me. That I want nothing more than for you to still love me.
Nothing’s ever what it was Eternal loss to me, because All my memories are fading Nothing’s ever what it was … Let me rest against your chest I have only one request I am full oblivion Let me dance against your chest … Remember you are in my heart Now that we are far apart In my days of empty space Know that you are in my heart …

I don’t know what to do with the madness in my brain. Give me a mirror of momentum of recognisability and let …
Me dance with you again, as if we were young and clear. Full of sparks of life and love, without disguise to save your tears.
Though the clock ticks of my illness, my life is still not over. Even though I am a mess, please stay loyal by my side.
Have compassion with my forgetting, with my moods of fuzziness. Give me time and lots of patience, without an expectation or a wish.
Let me smile at your laughter, join me in my laughs and tears. I may have lost my memory, but I can love you as no-one.
Let me hold you like before so that I can know again, that all I want is you, to have you in my life.
And I need you more than ever now that my memory is worn out. Assist me until I am really gone, love me in my days of oblivion.
For my best friend — English poem and Dutch song lyrics by Martine Weber
Dagen vol vergeten
Over-leven met dementie
Nergens is mijn plek, voel me hier niet thuis. Ook niet met mezelf, of in mijn eigen huis.
Ben altijd overprikkeld, vol van leeg of juist van vol. Alleen raak ik de weg kwijt, verdwalen is geen lol.
Vraag niet wat ik ooit was, mijn warhoofd kent geen tijd. Ziek, bedroefd, zoek ik naar wat was, maar niet meer lijkt.
Wel weet ik dat ik jou wil aan mijn zijde zonder spijt. Ja neem mijn hand, kus mijn wang, tot mijn lach je weer verblijdt.
Niets wordt ooit meer wat het was, en ik loop niet in de pas, in mijn wereld die maar doordraait, wordt het nooit meer wat het was.
Weet dat ik nog van je hou, ook al sta je in de kou. In mijn dagen vol vergeten, weet dat ik nog van je hou.
Met de waanzin in mijn hersens weet ik zelf ook niet meer raad. Geef me een spiegel van momenten van herkenbaarheid en laat …
me weer voor even met je dansen, weer jong en helder zijn. Vol met vonken van verliefdheid, zonder traan en zonder schijn.
Dat de klok slaat van mijn ziekte maakt mijn leven niet voorbij. Ook is mijn hoofd een warboel, blijf me trouw en aan mijn zij.
Anders zijn dat red ik toch niet, heb geduld met mijn verdriet. Laat me lachen om je glimlach, wat ik vergeet, doe jij dat niet.
Niets wordt ooit meer wat het was, en ik loop niet in de pas, in mijn wereld die maar doordraait, wordt het nooit meer wat het was.
Weet dat ik nog van je hou, ook al sta je in de kou. In mijn dagen vol vergeten, weet dat ik nog van je hou.
Doe met me mee in lach en traan … Ben voor even met me één … Mijn geheugen ben ik kwijt, maar ik kan houden als geen-een …
Van het gevoel dat je me vasthoudt, zodat ik weer kan weten, dat alles wat ik wil — ben jij — In mijn Dagen vol Vergeten.
— Voor mijn beste vriendin
