Breakfast With Adamo
A bilingual poem about nostalgia
BREAKFAST WITH ADAMO
Suddenly I wanted to hear the hoarse voice of Adamo, particularly his C’est ma vie.* I stood at the stove frying bacon and eggs and pouring boiling water — by hand! onto the ground coffee in my trusty Melitta filter. (You can take the girl out of Belgium but can you take Belgium out of the girl?)
My breakfast could suddenly wait. I was, fortunately, alone at home and put everything aside to search in the Matterhorn of my CDs for that one song, which on close inspection turned out not to be on the album. Meanwhile, I thought back to that homesick night years ago when I burst into tears upon hearing Jacques Brel Then I thought of my India-born husband who loves Will Tura and still mourns Louis Neefs and his perfect pronunciation.
I fried my bacon crispy, American style with the huge egg from the Mennonite farm and relished both, accompanied by the strains of Mon amour, il n’y a pas d’amour sans peine** Fork in my left hand, in my right a pen.
*The song goes: C’est ma vie, c’est ma vie; je n’y peux rien, c’est elle qui m’a choisi. “This is my life, this is my life; I can’t help it, it chose me.”
**Translation: “My love, there is no love without pain.”
ONTBIJT MET ADAMO
Opeens had ik zin om de hese stem van Adamo te horen, meer bepaald zijn C’est ma vie… Ik stond aan het fornuis spek met eieren te bakken en koffie op te gieten — met de hand! in mijn trouwe Melittafilter. (You can take the girl out of Belgium but can you take Belgium out of the girl?)
Mijn ontbijt kon opeens wachten Ik was, gelukkig, alleen thuis en zette alles opzij om in de Matterhorn van mijn cd’s naar dat ene liedje te zoeken dat bij nader toezien niet eens op de plaat bleek te staan. Ondertussen dacht ik terug aan die heimweeavond jaren eerder toen ik in tranen uitbarstte bij het horen van Jacques Brel En dan aan mijn in India geboren man die van Will Tura houdt en nog steeds rouwt om Louis Neefs en diens perfecte uitspraak.
Ik bakte mijn spek krokant op zijn Amerikaans met het reusachtig ei van de Menonietenboerderij en at ze smakelijk op, begeleid door de klanken van Mon amour, il n’y a pas d’amour sans peine Vork in mijn linkerhand, in mijn rechter een pen.
Newly updated from my WordPress blog (August 2015)
Mathias Barra ICO Salam Khan Desiree Driesenaar René Junge Mziqbalk Christine Van den Hove Hadjira Hussain Khan